Hoera, ik heb een date!

In ‘Hoera, ik heb een date!’ vertelt een vrouw van vijfenvijftig openhartig over haar zoektocht naar een gepaste partner via internetdating.

Aan het daten? Goed om weten!

Dit boek is een onmisbare gids bij het daten. Het staat bol van de praktische tips die het verschil maken tussen een ‘goede’ en een ‘slechte’ date.

Late Liefde

25 mannen en vrouwen over hun late liefdes

Bio

Karina De Ruyck, ervaringsdeskundige en schrijfster, ging daten na het overlijden van haar man. Het werd een boeiende en tegelijkertijd hilarische trip door datingland die ze neerschreef in het boek ‘Hoera, ik heb een date.’ » lees meer

Datingcoach

Wanneer we iemand ontmoeten, krijgen we allemaal maar één kans om een eerste indruk te maken. Die eerste indruk kan dus maar beter meteen goed zijn omdat hij meestal bepalend is voor het verder verloop van het contact. » lees meer

Relatie ABC

Hét online relatie woordenboek! Ken u deze al:

» lees meer

R(el)ationeel bekeken

  • de serotoninevrouw

    We raakten aan de praat tijdens een diner. Hij was er 60, oefende een vrij beroep uit en klonk interessant. Hij was bovendien bereisd. Belezen. Goed gekleed. Verbaal sterk. Cultureel onderlegd. Kortom: een man van de wereld. We praatten wat over en weer tot hij vroeg wat ik deed in het leven. Ik vertelde hem dat ik in een relatiebureau werkte. Waar we af en toe een tekort aan mannen hebben vanaf 60-62. Een probleem dat trouwens alle relatiebureaus en singleverenigingen ervaren.
    ‘Verwondert me niks’, zei hij.
    ‘Hoezo?’ vroeg ik.
    ‘De meeste mannen van betekenis die ouder zijn dan 60, hebben een relatieverleden.’ ging hij verder. De beruchte rugzak, weet je wel? Dat moet jij intussen toch wel weten?’
    Ik knikte bevestigend.
    ‘Voor dat soort mannen en ja, ik ben één van hen, hoeft het allemaal niet meer.‘
    ‘Hoeft wat niet meer?’ informeerde ik.
    ‘Investeren in een serotoninevrouw.’ zei hij,’no way!’
    ‘Wat is een serotoninevrouw?’ probeerde ik verder.
    ‘ Dat is een overgestructureerde vrouw die leeft volgens een eigen dag- week- en maandschema. Iemand die haar leventje volledig heeft uitgebouwd rond haar werk, familie, de service- of bridgeclub, de fitness en de vriendinnen. Als je je als man daaraan begeeft, ervaar je al snel dat je gewoon een plaatsje krijgt in haar al overvolle agenda. En niets meer.Geloof me. Al te vaak meegemaakt. Net als vrienden van mij. En dat terwijl je gewoon snakt naar een vrouw waarmee je ‘never a dull moment’ hebt. Een fantasierijke, presentabele vrouw tussen 40 en 50, waarmee het goed vrijen, reizen, uitgaan en eten is. Voor een contact waarin genieten voorop staat. Die vrouwen zijn echter schaars. Serotoninevrouwen daarentegen, vind je bij trossen. Ik zweer het je. En ik bedank er definitief voor.’
    ‘Hoe pas je daar dan een mouw aan?’ vroeg ik.
    ‘Ach, ik trek mijn plan.’ ging hij onverstoorbaar verder. ‘Ik heb een huishoudster die nooit zeurt en niet eens zoveel kost. Alles in huis wordt dus voor mij geregeld. En ik ga dagelijks uit eten. En wat seks betreft: ook hier ‘no problem’. Je slaat op tijd en stond de hand aan jezelf (lachte smakelijk) en je koestert een aantal telefoonnummers. Van gehuwde madammen uiteraard. Singles zijn te veeleisend. Ben je de selfservice beu? Dan bel je toch dame 1. Onbereikbaar? Dan dame 2 en zo loop je het lijstje af tot er één bereid is tot een potje leuke seks. Niemand beschikbaar? Dan is daar nog altijd de escortgirl. Een belletje volstaat en daar staat een knappe griet voor de deur die al mijn sekswensen deskundig inwilligt. En mijn andere wensen ook. Want de dame vergezelt me desgewenst naar een receptie, banket of andere representatieve verplichting. Op het moment dat ik er behoefte aan heb. En over de prijs kunnen we kort zijn: die valt best mee.’
    ‘Verlang je dan nooit naar iets vasts?’ polste ik.
    ‘Jawel’, zei hij, ‘maar de juiste vrouw kwam nog niet langs.’
    ‘En je ex-partners, welk soort vrouwen waren het?’
    ‘Geloof het of niet, maar ik had keer op keer zo’n saai serotoninetype aan mijn been.’ schamperde hij. ‘Bekijk mij eens goed, een man als ik, hoe is dat nu toch mogelijk?’
    Ik zweeg en gooide me vol overgave op mijn romig uitziende tiramisu. Omdat spreken zilver is en zwijgen goud.