Bio

Karina De Ruyck, ervaringsdeskundige en schrijfster, ging daten na het overlijden van haar man. Het werd een boeiende en tegelijkertijd hilarische trip door datingland die ze neerschreef in het boek ‘Hoera, ik heb een date.’ » read more

Schrijfcoach

Schrijfcoach haalt meer uit je manuscript
Is schrijven je ding? Ja, zelfs jouw passie? Heb je reeds één of meerdere manuscripten gepleegd waarvan je denkt: dit zou ik wel eens naar een uitgever willen sturen? Maar enkel nadat er nog wat aan gesleuteld is? » read more

Relatie ABC

Hét online relatie woordenboek! Ken u deze al:

• mr. Nice Guy
• de Fomo of ‘Fear Of Missing Out’mens
• de vrouwelijke ejaculatie
• de tongzoen
• De haremmens

» lees meer

R(el)ationeel bekeken

• het roze hemd

  Het Roze Hemd

  Martine en ik zaten op een avond nog wat na te kaarten in MissingLink na een dag vol intakes, toen er werd aangebeld. We keken elkaar aan en vroegen ons af wie er in ’s hemelsnaam om 20u30 voor de deur kon staan. Onaangekondigd nog wel. Martine ging snel als de wind open maken. Ik spitste mijn oren en hoorde hoe ze een man probeerde uit te leggen dat we enkel werken op afspraak. Het mocht niet baten, want hoe ze zich ook uit de naad argumenteerde, de stem van de man schalde overal bovenuit. Uiteindelijk kwam een rood aangelopen Martine binnendrijven, op de voet gevolgd door een man die het zich in een wip gemakkelijk maakte op de intakesofa. Ongevraagd, spreekt vanzelf. Het eerste wat me opviel was zijn roze overhemd waarvan de kleur het midden hield tussen lichtroze en felroze. Pas dan merkte ik dat hij een zwarte broek droeg en dat hij een groot, stevig gebouwd iemand was. Ik schatte hem ergens begin vijftig. Hij had donker haar, een licht opbollende buik en een ietwat rode gelaatskleur die veel duidelijk maakte..
  ‘Ik kom eens kijken of jullie vrouwen hebben voor mij’, stak hij ongegeneerd van wal met de stem van een belegen marktkramer.
  ‘Laat eens zie wat jullie zoal in huis hebben, ben benieuwd.’
  Eén blijk op hem volstond voor mij om met zekerheid te weten dat geen van onze vrouwelijke klanten zat te wachten op een date met deze man. Ik keek even naar Martine en voelde direct dat we hier op één lijn zaten. Hij moest dus zo snel mogelijk de deur uit.
  ‘Kijk, mijnheer’ begon ik, waarop hij me onderbrak met een ‘mijnheer, mijnheer…mijnheer is thuis gebleven. Ik heet Etienne. Punt’.
  ‘Wel Etienne’ herpakte ik me’ vooreerst werken we enkel op afspraak. Verder garanderen we discretie en dat betekent dat we nooit foto’s van leden aan andere leden tonen. Wij sturen aan op een klassieke semi-blind date vertrekkend van een kort basisprofiel.’
  ‘Ach kom, doe nu niet zo moeilijk,’ ging hij onverstoorbaar verder,’toon me liever een paar foto’s en dan kunnen we zaken doen.’
  Er vallen hier geen zaken te doen,’ weerlegde ik, ‘wij werken volgens onze methode. Punt.’
  Het Roze Hemd, zoals we hem sindsdien noemen, schudde grijnzend het hoofd.
  ’Jullie begrijpen het niet, hé?’, begon hij. ‘Jullie weten niet wie ik ben en nog belangrijker: wie ik ken. Beseffen jullie wel hoeveel nieuwe klanten ik jullie kan bezorgen?’
  ‘Ach, dat liedje kennen we intussen’, riepen Martine en ik in stereo.
  ‘En nu even eerlijk’, ging ik verder ‘we denken niet dat we je zullen kunnen helpen’.
  ‘Da’s proper’, vervolgde Etienne,’en dat allemaal zonder te weten wie ik ben!’
  De waarheid was dat we niet eens wilden weten wie deze vrijpostige, ongelikte beer was. Want intussen was hij al gewogen en te licht bevonden.
  Al die tijd had Martine, door moeder natuur gul gezegend met de juiste rondingen, plaats genomen op een poef, rechts van mij.
  Etienne, alias Het Roze Hemd, liet zich eensklaps uit de donkerrode Chesterfield zakken en schoof op zijn knieën over het tapijt naar haar toe, waar hij met zijn blik strak op haar borsten gericht, vroeg:
  ‘En…moet gij uw tweeling geen melk geven?’
  De beduusde Martine staarde hem sprakeloos aan met ogen zo groot als theeschoteltjes en begon daarna zenuwachtig te lachen. Voor mij was de maat intussen vol. Ik hees Martine van de poef en trok haar mee naar de deur die we wijd open hielden voor Het Roze Hemd.
  ‘Zoiets heb ik nu nog nooit meegemaakt,’ protesteerde hij ‘en ik doe jullie nochtans een prachtig voorstel. Jullie weten echt niet wat jullie hier laten liggen’.
  ‘Wij zijn moe na een lange dag van aandachtig werken en we doen enkel intakes op afspraak’, antwoordde ik, waarna we hem eindelijk MissingLink uit kregen. Drie maanden later, zette hij op een onzalig uur onverwacht zijn voet tussen de deur, raakte opnieuw binnen en vroeg:’hoe is het toch mogelijk dat jullie geen vrouwen hebben voor een man van mijn kaliber!’
  We zwegen wijselijk, bleven beleefd, hielden voet bij stuk en werkten hem met vereende krachten buiten.
  Af en toe loopt Martine Het Roze Hemd nog wel eens tegen het lijf. In een restaurant ergens in Vlaanderen. Want de wereld is hoe dan ook opvallend klein.